Door Noelle Werkhoven

Ik had al een tijdje door dat het niet zo goed ging met mijn vader. Hij was altijd een actief en sociaal mens, hij klaagde weinig over zijn gezondheid en ging niet zo gauw naar een arts. Mijn vader was een hartpatiënt.

De laatste maanden voor zijn dood voelde hij zich erg moe en hij gebruikte te veel pijnstillers. Het waren tekenen dat het niet klopte. Op een ochtend kreeg ik het bericht dat mijn vader in zijn slaap was overleden. Dit had ik niet zien aankomen.
Het bleek dat hij een hartstilstand had gehad. Ik heb helaas geen afscheid van hem kunnen nemen.

De eerste paar maanden na het verlies was moeilijk voor mij. Als ik alleen was dan huilde ik wel, maar ik wilde niet de hele tijd de pijn voelen. Ik stopte het gevoel weg.
Ik zocht daarom afleiding om maar niet over het verlies te hoeven nadenken. Op mijn werk vond ik de afleiding, daar hoefde ik niet continue het verlies te voelen. Gewoon omdat ik het dan te druk had.

Ik was zelf heel erg gesloten en deelde mijn verdriet niet, dit heeft mij niet altijd geholpen in het rouwproces. Ik bouwde een muur om mij heen. Ik had de drang om mezelf maar te moeten bewijzen tegenover anderen. Ik kreeg ook moeite om nieuwe contacten te maken, omdat ik hier geen behoefte aan en energie voor had.

Ik kreeg weinig emotionele support van anderen om mij heen. Ook van mijn familie kreeg ik geen steun. Met mijn moeder en oudste zus kon ik er niet echt over praten. Ze hadden hier moeite mee omdat ze het zelf ook moeilijk hadden. Ik wilde graag met hun mijn verdriet delen en erover praten maar dit wilde ze niet. Liever praten ze alleen over de mooie herinneringen en werden de pijnlijke momenten niet gedeeld.

Helaas kon ik er met mijn partner moeilijk over praten. Zijn vader was in dat jaar ook overleden. Hij had de ziekte van alzheimer. Hij had het hier ook nog moeilijk mee, maar hij toonde geen verdriet. Hij voelde zich wel verdrietig maar hij zei tegen mij “ik heb het afgesloten en ik wil gewoon verder met mijn leven”.

Ik kon mijn emoties over het verlies van mijn vader niet bij hem kwijt. Hij wilde dat ik doorging met mijn leven, dus dat deed ik dan maar.
Ik werd er geen gelukkiger mens van. Toen heb ik uiteindelijk hulp gezocht. Via de huisarts kwam ik bij een praktijkondersteuner, waar ik een aantal gesprekken heb gehad. Tijdens deze gesprekken kwam ik erachter dat ik eigenlijk een heel open persoon ben. Ik leerde dat ik mijn emoties mag laten zien en toelaten. Dat ik mag voelen wat ik voel. Het is ‘oké’ als je niet lekker in je vel zit. Dat gaf mij een fijn gevoel en ik kon mij eindelijk openstellen voor het verlies.

Ik had meer mijn verdriet moeten laten zien. Bepaalde mensen om mij heen gaven mij het idee dat ik mijn emoties niet mocht laten zien. Daarom had ik mijzelf verdoofd.
Ik heb inmiddels wel geleerd om mezelf open te stellen, ook naar anderen toe. Ik had er te weinig over gesproken. Ik had mijn verdriet eerder moeten toelaten. Er meer over praten had mij toen geholpen.
Je kan het gewoon niet alleen en ik weet nu dat dit ook niet hoeft.

Het is 12 jaar geleden dat hij is gestorven. Het is nu zo dat ik het verdriet niet meer voel, inmiddels heb ik het verlies van mijn vader verwerkt. Uiteraard draag ik het verlies met me mee, maar het doet niet meer zoveel pijn. Ik doe werk waar ik veel voldoening uithaal, ik heb een fijn gezin en een fijn leven.
Mijn vader zou willen dat ik weer doorging met leven, dat ik gelukkig ben met wat ik doe. Dit doe ik nu dan ook. Er zal vast een moment komen dat ik opnieuw te maken krijg met het verlies van een dierbare. Ik weet nu dat het voor mij belangrijk is om hierover te praten.


Ontdek onze nieuwsbrief

Één keer per maand verstuurd. Geen spam, dat beloven we.

  • Hidden
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.