Door Jan van der Wulp

Voor deze beleving ga ik een aantal jaren terug. Namelijk naar 1958.
In 1958 waren wij met verlof in Nederland voor 6 maanden. De ooms en tantes wilden graag de neefjes bij hen laten logeren. Ik logeerde bij een oom en tante in Rotterdam. Eén van mijn andere broers, Henk, logeerde bij een oom en tante aan de Marktweg in Den Haag. Mijn oom was commissionair in fruit aan de markt. Henk had van hem een appel gekregen en ging de markt op. Toen was daar nog een aanvoerkanaal. Henk liep op de rand, verloor zijn evenwicht en viel in het water. Hij kon zwemmen, maar de combinatie van in het water vallen en het stikken in de appel zijn hem fataal geworden.

Ik herinner mij nog precies hoe mijn oom mij dit ging vertellen. Ik speelde met mijn nicht en neef onder de tafel. Hij heeft mij uit mijn spel gehaald en mij verteld dat Henk is overleden. Of hij toen ook de oorzaak heeft gemeld, weet ik niet meer. De begrafenis ben ik niet bij geweest. Ik was toen bijna 7 jaar. Ook later heb ik nooit aan mijn ouders gevraagd waarom niet. Het zal met die tijd en hun eigen verdriet te maken hebben gehad.

Thuis werd er niet over gesproken. Op een latere verjaardag (1959 of 1960) van Henk feliciteerde ik mijn ouders met hun overleden zoon. Hun enige reactie was een zwijgende blik. Zij konden er blijkbaar niet op reageren.

Dit is in 1958 gebeurd. Als ik deze ervaring plaats tegen de ervaringen van tegenwoordig, zie ik een mooie evolutie in het beleven van rouw.

Ooit in 2001 kwam dit verhaal ook ter sprake op mijn werk. Men vroeg mij of ik niet boos was op mijn ouders. Mijn antwoord was en is nog steeds: neen. Blijf het plaatsen in die tijd en niet in de huidige tijd.

Binnen mijn eigen ervaring heb ik naast Henk ook mijn vader jong verloren. Hij was nog maar 59 jaar. Tijdens de uitvaart werd zijn kist gedragen door zijn collega’s en werden wij kinderen erbij betrokken.

In 1997 overleed onverwachts een andere broer. Het was mooi om de bijdragen van zijn eigen kinderen daaraan te zien.

In 2014 overleed mijn moeder op 90-jarige leeftijd en hebben kleinkinderen op hun wijze ook bijgedragen aan het afscheid.

Deze ervaringen en bij uitvaarten van familie en bekenden hebben mij veel inzichten gegeven. Inzicht om met passie mensen mee te geven hoe belangrijk het is met elkaar te spreken over hoe zij hun uitvaart vorm kunnen en willen geven.


Ontdek onze nieuwsbrief

Één keer per maand verstuurd. Geen spam, dat beloven we.

  • Hidden
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.