Door Hanneke Bakker – Wesselink

Mijn telefoon gaat: er is een melding van overlijden. Of ik contact kan opnemen met de familie om de wensen voor de uitvaart te bespreken. Er is een man, een vijftiger, verongelukt met zijn motor. Een automobilist heeft geen voorrang verleend.

Een uur later zit ik bij de familie: een woonkamer vol mensen, vol verdriet, vol ongeloof. De echtgenote van de man is er, zijn broer en diens vrouw, zijn 2 kinderen van begin twintig en de moeder van beide kinderen is er ook.

Naast al het verdriet en alle woede is er één ding wat voor ieder aanwezig voorop staat: de uitvaart moet worden zoals hij geleefd heeft. Wensen worden uitgesproken en ideeën komen samen. Al die tijd is er een persoon in de kamer die zwijgzaam aanwezig is. Die, nadat ze de echtgenote om toestemming heeft gevraagd, zorgt voor de koffie. En die de kinderen een schouder biedt als het verdriet te groot wordt. Het is de moeder van de kinderen.

In de week voorafgaand aan de uitvaart heb ik vooral contact met de echtgenote. Aan haar vertel ik dat ik de rol van de ex-partner in het eerste gesprek zo bijzonder vond. Zij gaf aan dat er eigenlijk altijd strijd is geweest met de ex. De ruzies aan het einde van het huwelijk om alles waren enorm. Bij leven van haar man is zijn ex nooit bij hen thuis geweest en na het volwassen worden van de kinderen was er geen reden meer voor contact met haar. Verjaardagen bij de kinderen werden gevierd zonder dat beide ex-partners een woord met elkaar wisselden.

Gelijk na bericht dat haar man was verongelukt, is het de vrouw duidelijk dat haar verdriet te groot is. Ze weet instinctief dat ze geen schouder kan bieden aan zijn kinderen wiens verdriet natuurlijk ook enorm is. Gelijk heeft ze de kinderen aangegeven, dat als zij dat op prijs stelden hun moeder welkom is. Welkom om hen te ondersteunen. De moeder van beide kinderen heeft haar rol ook goed opgepakt. Ze was er die dagen als stille steun en hulp op de achtergrond. Niet een keer heeft ze zich op de voorgrond gezet en niet een keer heeft ze zich gemengd in discussies over beslissingen die gemaakt moesten worden. Ze was erbij en schonk nog maar eens de koffie in. Bij de condoleance en op de dag van de uitvaart was de rol van de moeder van beide kinderen onveranderd. Ze was er, ze was de schouder en ze reikte de zakdoekjes en de flesjes water aan. Het was fijn voor de kinderen dat ze, ondanks dat ze volwassen waren, met hun moeder konden delen hoe die eerste dagen na het overlijden van hun vader zijn verlopen.

De echtgenote en de kinderen hebben na overleg gevraagd of de moeder ook in de condoleance rij wilde staan. Niet alleen omdat de kinderen haar steun nodig hadden, maar ook omdat deze vrouw toch ook 20 jaar heel belangrijk in het leven van de man is geweest.

De ex-partner stond in de rij en op dat moment liet zij ook haar verdriet zien. Ondanks alle ruzies na de scheiding, kon ze door de erkenning bij zijn afscheid ook weer terugdenken aan alle mooie dingen zij samen hadden beleefd. Ook zij kon met warme herinneringen terug kijken.


Ontdek onze nieuwsbrief

Één keer per maand verstuurd. Geen spam, dat beloven we.

  • Hidden
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.