Door Dick de Waard

En dan is het ineens heel dichtbij. In 2017 werd ik opgeschrikt door het bericht dat er bij mijn jongere zus (61) longkanker was geconstateerd. Mijn zus was nog nooit ernstig ziek geweest en leefde absoluut niet ongezond. Zij heeft ook nooit gerookt. Zij had al een aantal maanden last van haar been maar dacht dat dit wel over zou gaan en ook was zij wat kortademig. Samen met haar man, kinderen en een aantal vrienden lekker op vakantie zou haar goed doen, dacht zij.

Echter ging het steeds minder met haar. Bij terugkomst ging ze direct naar de dokter. Na diverse onderzoeken kwam de definitieve uitslag: longkanker met uitzaaiingen in het onderlichaam. Dit was niet meer te behandelen. Op de vraag hoeveel jaar zij nog te leven zou hebben antwoordde de arts dat zij hooguit nog enkele maanden zou hebben.

Deze onheilstijding kreeg zij begin mei 2017. Regelmatig ging ik bij haar op bezoek en ook hadden wij vaak telefonisch contact. Over haar aanstaande dood wilde zij toen (nog) niet praten. Wel had zij mij verzocht om haar uitvaart te leiden. Dat heb ik haar direct toegezegd. Zij heeft diverse therapieën gehad maar later bleek dat deze niets hebben geholpen.

Eind september gaat het steeds minder met haar en op een dag belde zij mij op om haar uitvaartwensen te bespreken. Zelf ben ik uitvaartconsulent en kom ik veel bij mensen thuis om hun wensen vast te leggen, maar nu was het toch heel anders. Je eigen zus waar je mee in gesprek gaat om haar wensen m.b.t. haar uitvaart op te schrijven en straks na haar heengaan uit te voeren. Zij had al heel veel dingen met haar man en zonen besproken en nu moesten haar wensen verwerkt worden in een soort draaiboek.

Na haar overlijden wilde zij opgebaard worden in een zogenaamde 24-uurs kamer waarbij haar man, zonen en hun partners en naaste familie afscheid van haar konden nemen. Zij had maar liefst 21 muzieknummers uitgezocht die gespeeld moesten worden. Ik heb de suggestie gedaan om deze allemaal op een stick te zetten en deze af te spelen terwijl zij opgebaard lag. Ook wilde zij een afscheidsdienst in de Grote Kerk van haar woonplaats. Degene die nog afscheid wilden nemen, konden dat daar nog doen alvorens de dienst zou beginnen. Ook moesten er enkele religieuze aspecten in de herinneringsdienst voorkomen. Na afloop wilde zij een ieder koffie/thee en broodjes serveren tijdens de condoleance.

Na afloop wilde zij in stilte gecremeerd worden. Ik stelde voor dat haar man samen met haar in de rouwauto naar het crematorium zou rijden zodat zij samen hun laatste rit konden maken in een zilvergrijze Mercedes. Ook de naaste familie moest mee met eigen vervoer. Bij het crematorium zouden wij haar overdragen aan de medewerkers bij de deur, zonder verder dienst.

Slechts 3 dagen na haar 61ste verjaardag, is zij overleden in het bijzijn van haar man en zonen. Daarna kon ik aan de hand van haar wensen en in overleg met haar man en zonen de uitvaart verder regelen.

Ondanks het grote verdriet van ons gehele gezin, inclusief onze beide ouders (92 en 87 jaar), hebben wij een mooie en stijlvolle uitvaart voor haar kunnen uitvoeren. De opbaring is door een uitvaartverzorger geregeld en de opmaak door schoondochter en nicht. Haar wens was om geen bloemen te geven maar een donatie te doen voor het kankerfonds. Het was goed dat zij al haar wensen voorafgaand aan haar overlijden besproken heeft met haar man en zonen en uiteindelijk met mij. Voor mij was het een eer om dit allemaal te mogen regelen voor mijn zus. Uiteraard is het heel anders dan de mensen die ik als uitvaartconsulent bezoek want dit is ineens heel dichtbij.


Ontdek onze nieuwsbrief

Één keer per maand verstuurd. Geen spam, dat beloven we.

  • Hidden
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.